Het duyfken in de steen-rotse

Sin, en bediedtsel van het Beeldt. HOvaerdich mensch die t'allen tijt Soo hoogh in uwe wapens sijt, En achter straet soo moedigh draeft, Of ghy waert met een Rijck begaeft, En hebt het hooft vol roock, en windt, Ia sijt van hovardy verblint, Siet eens o trots o Hoofsche gast! Of desen moet op Iesus past. Weet ghy niet dat wanneer het hooft Van eer, en glory is berooft, En is vol schanden, en vol pijn, Dat soo de leden moeten zijn? En dat den knecht de selfste baen, Met sijnen Heer behoort te gaen? Siet eens u voor-beelt uwen Godt Verscheurt, beschimpt, gekroont, bespot. O vvat een kroon is daer gepluckt, En met vvat smert in 't hooft gedruckt! Soo datse dat geheel door boort: O vreetheydt nimmermeer gehoort! Sijn hooft soo teer, soo delicaet, Dat rouvv van felle doorens staet, Ia dat een doorne-haege schijnt, Peyst eens hoe dat dat Iesum pijnt,

Daer sy noch op met stocken slaen, En doen met slagen dieper gaen. O eer-sucht! o hoveerdicheyt! Ghy hebt dees Croon voor hem bereyt, Dees doorens komen van u lant, Daer ghy noch nieuwe struycken plant; Om u pontilios, om u eer, En vlecht al croonen voor den Heer. Maer ghy o Siel zijt anders wijs, Dies gheef ick u den eersten prijs, Ghy toont voorwaer u groot gemoet, Die desen keus vry-willich doet: Want al hebt ghy daer noch soo schoon Voor u die Keyserlijcke kroon, Op wiens glans soo word geloert, En die soo meenich hert vervoert, Ghy niet te min wilt stuck, noch heel Van dit door-luchtich pruyck-juweel, En stoot daer toe noch met de voet Dat mooy, dat hoofs, dat poppe-goet: De pluymen, en het perle-snoer Die vliegen lanx den kamer-vloer. En daer is niet dat u behaeght, Als dese Croon die doorens draeght, Die ghy verkiest met rijpen sin, Daer schuylen wonder scheuten in, Op dese doorens sal de roos, De schoonste die ter werelt bloos,

Ontluycken in een soete bloem, Vol geur, coleur, vol jeucht, en roem. En die doet u in see-baerheyt, En leven in ootmoedicheyt, Die leert het speenen van sijn eer, En u versterven in u kleer, En d'ydel Werelt af te gaen, (Wie dit kan doen, 't is kloeck gedaen) Dies weet dat dese uwe deucht De glory wacht, en 's hemels vreucht, Dan sal de croon van eeuwicheyt, Vol diamanten ingeleyt, Staen vlickeren u boven 't hooft Dat ghy nu van cieraet berooft. Hoe sot is sy die die verliest, En daer voor dorre bladers kiest, Of bloemen die wat open staen, Die eenen mist doet ondergaen. En sulcke worden ons verbeelt Door al die Ieucht die ginder speelt. Die onder eenen bloemen-krans Soo vrolijck singen aen den dans. Hoe blindt eylaes hoe blindt voorwaer, Zijn Evas kinders allegaer! Een kroontjen dat soo haest verslenst Wort vanden meesten hoop gewenst, Een bloemken dat een weenigh groeyt, Een taxken dat een weenich bloeyt,

Een lustjen dat een vveenich duert, Een vvijntjen dat soo haest versuert, Wat ydelheyt, vvat mooyicheydt, Wat lacchen dat met tranen schreyt. O Ionckheyt die soo dertel leeft, En Godt niet een gepeys en geeft! Maer singht, en springht geheel het jaer Al of hier uvven hemel vvaer, V leven schiet soo vlijtich deur, En eet u vvitte broodt al veur, En siet ghy niet, dat d'ydelheyt, V van d'oprechte blijschap leydt? En datmen door des Werelts dans Den Hemel mist, de beste kans. Want niemant had o Siel voorvvaer En Vreuchden hier, en vreuchden daer, Wy leven naer de selfste Wet Die Godt heeft sijnen Soon geset. Eerst hier de Croon van 't groofste houdt. Dan daer de Croon van 't fijnste gout. Want vvie dat hier versmaedtheyt saeyt, Weet dat die boven glory maeyt: Daerom met rijpen sin verkiest, Eer dat ghy Godt, en al verliest. Dies bid ick Heer u allen dagh, Weirt verr' van my soo blinden slagh: Op dat ick met voorsichticheyt Kies dat my streckt tot salicheyt.