Sin, en bediedtsel van het Beeldt. NV is voorwaer dit Moeders hert Vervult met rouw, en druk, en smert; En is de liefde droefheyts maet Ist wonder dat het hier soo gaet? Haer liefde die noyt grondt en vondt, Maeckt oock haer droefheydt sonder grondt. Wie ist dan diet begrijpen sal? Niet een niet eenen van ons al. Ghy weet alleen, ghy droeve Maeght Wat bergh van pijnen dat ghy draeght, En hoe u Siel van wee-dom sloot, Als ghy u Kindt kreeght op den schoot. De vrienden die rontsomme staen Die sien het lijck met droefheyt aen, En 't doet hun in hun herte leet Te sien sijn Wonden diep, en breet. O Engel dat en gelter niet, Dat ghy de lancie soo besiet, En toont hoe diep sy binnen stack Als die sijn sijde open brack. En Magdalena speurt aen 't Bloedt Hoe diep den nagel inde voet, En in de handen heeft ghestaen, Hoe diep de doorens sijn ghegaen,
Sy meent, sy treckt hier door besluyt De grootte sijnder Wonden uyt: Waer in sy oock bedrogen wort, Haer rekeningh schiet veel te kort. Doch wilt ghy weten vast bescheet Van Christi Wonden, en sijn leet, Siet op het hert van dese Maeght, Want sy de selfste Wonden draeght, Soo groot, soo diep, ghelijck hy droegh, Als hem aen 't Cruys ons boosheydt sloegh. O Moeders hert, o droevich lijck! O bleeck ghesicht van tranen rijck! O Siel vol druck o druck vol pijn! O pijn vol doodt, in levens schijn! Waer sijn nu d'Enghels allegaer Die met hun stem en soete snaer, En die met melody, en vreucht V hebben inden stal verheucht? Doen songhen sy voor u geluck. Nu sit ghy rondsom inden druck: Druck wat ghy rieckt, druck wat ghy smaeckt, Druck wat ghy siet, druck wat ghy raeckt, 't Is druck van druck, en pijn van pijn: Daer liefde was moest droefheyt sijn. Ia droefheydt die gedeelt alleen Aen duysent menschen in 't gemeen, Sou maecken door den grooten rouw Dat yeder daer van sterven souw.
Wie dan voortaen dees Moeder siet, Die siet met een haers Soons verdriet; Sy voelt voor goet uyt al dees pijn Wat quaet de seven sweirden zijn. Doch waerom noem ick dese quaet Waer in dat ons geluck bestaet? Sy doet ghelijck een Moeder doet, Die aen haer kinders gheeft het soet, En 't bitter neemt sy selver in, Voorwaer een moederlijcke min! En ghy o Siel ghy hebt verstant Die 't hert voor dees vijf wonden plant; En wenscht dat sy daer binnen gaen, Ghelijck sy inden spieghel staen. Ghelijck Franciscus eertijts gonck, Die vanden Seraphim ontfonck Dees wonden vol van salicheyt. Wat vier heeft hy daer uyt gespreyt? Hoe smolt het ijs van meenich siel Als hy daer met sijn vlammen viel? En die een ander soo ontstack, Peyst dat die selfs gheen vier ontbrack, O Siel soo ghy begifticht wort En met dees wonden overstort! Wie isser dan aen u ghelijck? V hert dat wort een Coninck-rijck Ghy sult doen beven door u kracht Den duyvel, door en helsche macht.
Siet eens hoe datse stuyven gaen Vyt vrees' dat hun het Cruys sal slaen: Waer aen dry uren, en niet meer, Ghenaeghelt was den goeden Heer. Wordt dan op korten tijt het Cruys Soo vreeselijck aen 't hels ghedruys? Segh eens wat schrick dat aen hun al V hert vol wonden gheven sal? Sy sullent vluchten, dat is claer Oft vol van vier, en donder waer. Ah dat ick oock kreegh dit gheluck En in mijn hert had desen druck! En in mijn siel soo weirden pant! En in mijn leden desen brant! Ick waer beschermt, en wel bewaert, Dees Wonden zijn een sauve-gaert. Wilt ondertusschen Maeght vol pijn My in u pijn gedachtigh sijn, En maeckt dat ick oock meenich reys Op Iesus, en Maria peys, Y stelt den spiegel oock in my, En daer u Moeders sweirt noch by! Ah moght ick draghen in mijn hert Sijn Wonden, en u diepe smert! Sijn Wonden vol van salicheyt, En u sweirt vol van bitterheyt. Wat bitter is, is 't hert ghesont, En 't blijft ghesont, soo 't wort doort-wont.
Cookies on Poetry Cove