I. Printverbeelding. Verbeeldende de jongsten ZOON, na 't ontfangen van zyn Erfdeel.
Lukas XV..11, 12. En hy zeide, een zeker mens hadde twee zoonen; En de jongste van hen zeide tot den vader: Vader! geef my het deel des goeds dat [my] toekomt.
En sterk verlangen. De weg was vast, doch in het midden met Oneffenheên, en veelerlei belet Van doorenhaag, en struik, en steen bezet, Nooit heel te myden; Ten waar hy zich begaf naar de eene zoom, Daar't effen was, doch vol gevaar en schroom, Om elken stap in eenen diepen stroom Ter neêr te glyden. Dit zag het oog. En schoon hem was gedaan Een scherp bevel van 't middelpad te gaan, Noch dacht hem best dien weg voor de effen' baan Te laaten vaaren. Te meer, dewyl slechts, hier en ginder, een Ging op den weg, zo vol van moeilykheên, Daar 't zypad wierd in overvloed betreên, Van wandelaaren. Dus volgde hy den stoet, van hoop gevleid, Dat hy zich zelv' door zyn' voorzichtigheid Bewaaren zoude, en letten met beleid, Op zyne gangen: Van Hoop gevleid, dat, schoon hy op den last, Hem opgelegd, zo naauw niet had gepast, Die Heer nochtans in gunst, als waarden gast, Hem zoude ontvangen. Die dit bedryf aandachtig gadeslaat, En met verstand en reden zich beraad, Zal 't nevens my voor eene dwaaze daad Noodwendig achten. Doch is dit zo, hoe komt, hoe komt het dan, Dat zich in zyn beleid zo menig man Niet wyzer draagt, maar volgt het voetspoor van Dien onbedachten?
De hoogste Heer liet ons door zynen Zoon, Door mond en pen van zyne mind're boôn Tot zyn paleis en hemels lusthof noôn, Vol lieflykheden; Liet ons op 't klaarst ontdekken 't rechte pad, 't Geen elk, naar zyn bevel, te volgen had, Om uit genade in zyne weeldestad Met vreugd te treeden. Die nooding trekt, en op dat heerlyk woord Van Gods genaê voelt ider zich bekoord, Voelt ider zich op 't krachtigst aangespoord Daar heen te streeven. Maar ô! dat weg behaagt ons dwaazen niet, Om dat men hem met ongemakken ziet, En pynlykheên, en veelerlei verdriet Voor 't vlees omgeeven. Het trouwe woord, verzaakt, trekt herten af Van al wat ooit de waereld geeft of gaf, Klinkt in ons oor te hard, te wrang, te straf: En steeds te waaken, Met heil'ge vreeze en zorgen aangedaan, Om in de deugd naar hooger trap te staan, Ziet ons gezicht voor last en arbeid aan, En zwaare zaaken. Komt hier noch by, dat, om des waarheids leer, Naar 't voorbeeld en het woord van onzen Heer, Verdrukking, kruis, en lyden, min of meer, Ons hier ontmoeten, Dat hoon, en smaad, en onrecht, en gevaar, Of zielesmert ons treffen droef en naar, Dan schynt het pad geheel onwandelbaar Voor onze voeten. Wat raad? wat raad? des waerelds listigheid
Heeft langs die baan een wegje geplaveid, Wel schoon en glad, 't welk minlyk streelt en vleit, Doch waard te ontwyken; Naardien gestaâg beneden langs den voet Een zorgelyke en grondelooze vloed Van wis verderf voor lichaam en gemoed Komt heenen stryken. Nochtans wat is 't? op 't uiterlyk genot Van aards gemak, en weelde, en staat verzot, En onbeschroomd voor 't dreigende onheilslot, Of, aangedreeven Van eigen' krachts en wysheids dwaazen waan, Verbeelden we ons zo wel langs deeze baan, Als 't ander pad, te kunnen heenen gaan Naar 't zalig leven. En schoon Gods mond ons klaar heeft aangezeid, Dat de ingang tot zyn ryk van heerlykheid En eeuwig heil voor niemand staat bereid, Voor niemand open, Dan die zich hier getroost met kloeke schreên Den eigen weg, van zynen Zoon betreên, Hoe hard, hoe zwaar, en vol van moeilykheên, Getrouw te loopen; Noch durven we ons belooven zulken schat In 't wandelen op 't zachte waereldpad, Terwyl zich 't hert met hoope koestert, dat Gods heilige oogen Op dit en dat zo naauw niet zullen zien, Maar, zo wy hier de rampen slechts ontvliên, Ons 't ryk genot van zyne wooning biên, Door gunst bewoogen. ô Snood bedrog, op loosheid afgericht, Dat 's Hemels mond van logentaal beticht,
En God te stout weêrspreekt in 't aangezicht, Als of zyn' wetten Iets meldden, 't geen hy niet in 't herte dacht, En zyne trouw niet in zyn volle kracht Het woord, van hem zo duidlyk voortgebracht, Eens zoude zetten; Zal onze ziel, ten einde toe verleid Op een misschien, dat dwaazen troost en vleit, Het groot gewigt van haare zaligheid Domzinnig waagen? ô Neen, zy wil zich schikken naar den last Van Gods bevel, en neemen 't wis en vast, Op dat zy hier noch namaals zy verrast Van droeve plaagen. En gy, die noch, bekoord door schat, en staat, En weelde, en pracht, op 's waerelds byweg gaat, Word eenmaal wys, en neemt door goed beraad Uw' zaaken veilig. Word eenmaal wys, en geeft u, sterk genoopt Door 't groote heil, daar uwe ziel op hoopt, Met kloeken moed op 't pad, dat zeker loopt Naar 't zalig heilig. Laat moeite en pyn ons niet verschrikkken: neen. Gods hand zal ons een stut zyn in het treên, En aan 't gemoed door smaak van vrolykheên Den last verzoeten. Tot dat wy, eens in Gods paleis geleid, Ons uit genade een loon zien toebereid, Dat al het leed door zyne lieflykheid Volmaakt zal boeten.
Cookies on Poetry Cove