Toezang.
Stem: De eerste psalm. of, Het best op aard is een gerust gemoed.
I.
Gelukkig mens, wiens zuiver zielgezicht,
Bestraald met glans van 't onbeneveld licht,
Weet tot den aard en 't wezen aller dingen,
Die zich voor 't oog vertoonen, in te dringen,
En wel bedacht, voorzichtig, met beleid,
Elk stuk beschouwt in zyn' hoedanigheid!
II.
Geen valsche schyn, die listig de oogen streelt,
Terwyl hy 't kwaad als heilzaam goed verbeeld,
En duizenden misleid door snoode logen,
Heeft immermeer op zyne ziel vermogen,
Die 't deksel licht, en 't oog naar binnen keert,
En ider ding op zynen prys waardeert.
III.
Weg, waereld, weg met al uw poppegoed,
Gy zyt te laag voor zo een eêl gemoed.
Laat kinderen, door uw vertoog gevangen,
Aan 't glimpig schoon van uwe waaren hangen;
Dit manlyk hert, dat u in 't hert beziet,
Acht all' uw' schat voor waan en enkel niet.
IV.
Dat heeft zyn oog gevestigd op een goed,
Dat, waarlyk groot, en schoon, en vol van zoet,
En niet bepaald aan klein getal van uuren,
In eeuwigheid en onverwelkt zal duuren,
En heeft, voor 't lot van zo een dierbaar heil,
Al 't aardse goed, ja lyf en leven, veil.
V.
O eeuwig licht, daar 't al zyn licht van haalt,
Geef, dat ons hert, meê van uw' glans bestraald,
Der dingen stand rechtmaatig leer' bevatten,
En ider stuk op zyne waarde schatten,
Op dat het, niet door schalken schyn verleid,
Uw waare goed verkiez' voor de idelheid.