Leerzaame zinnebeelden

Op het VIIde zinnebeeld. Geen man van kloeke zinnen Laat zich door vrees verwinnen, Noch wykt uit zynen weg, verlegen en verbaasd, Of 't jonge hondje keft, en ongestuimig raast. Hy weet, dat al zyn poogen Ontbloot is van vermogen, Dewyl 't geen' tanden heeft om in het vlees te slaan, Noch scherpe klaauwen om te kwetsen of beschaân. Dus houd hy, wel te vreeden, En onbezorgd, zyn' treden, En acht het luid gerucht zo veel niet, dat hy staa, Of eens zyne oogen op het zwakke diertje slaa. Maar komt het schichtig keffen 't Gehoor der kinders treffen, Wier hert noch niet genoeg verrykt is met verstand, Straks voelt zich ider knaap van bange vrees vermand. Het zy ze lustig kweelen, Het zy ze vroolyk speelen, 't Zy ze ergens heenen gaan, het onverwacht gerucht Verzet hen van hun streek, en dryft hen op de vlucht. Myn' ziel, laat uw' gedachten Dit voorwerp wel betrachten, Om uit dat kinds bedryf te trekken een bericht, Van 't geen u dienen kan in 't vord'ren van uw' pligt. Zie in hun angstig wezen, Hun vluchten, en hun vreezen, Het beeld van menig hert, dat, om des waerelds smaad Zyn' aangevangen loop op 's levens weg verlaat. Want als de mens, gedreeven Door zucht naar 't zalig leven, Wend van 't verkeerde pad omzichtig zynen voet,

Stelt zich de waereld aan, gelyk het hondje doet. Met luid gerucht te maaken, Met hoon en spot te braaken, Met laster en verwyt, tot schennis van zyne eer, Stelt haare ontzinde drift zich dapper in de weer. En ach! hoe veele dwaazen Zyn door het hevig raazen Terstond van diepen schroom beneepen in den geest, Recht als 't onkundig wicht voor 't jonge diertje vreest! Hoe zeer zich 't hert voelt buigen Door kracht van overtuigen Tot de eene of de and're pligt, de schrik voor 's waerelds smaad Belet de goede wil te komen tot de daad. Of word het werk der deugde Met iver, lust en vreugde Begonnen, de eigen schroom bekruipt eerlang 't gemoed, En trekt den mens te rug van 't ondernomen goed. Het enkel overleggen, Wat zal de waereld zeggen? Weêrhoud die kinders, wyl hun herten niet bevroên, Wat God eens niet alleen zal zeggen, maar ook doen. Zo blykt, dat hunne zinnen De waereld meer beminnen, Dan God, en 's waerelds smaad of achting noch veel meer Weegt in hun oogen, dan des Hemels schande of eer. Myn' ziel, betoon in deezen U beter onderweezen, Op dat gy 's waerelds hoon met kloeken moed veracht, En met gestaafde trouw gestaâg uw' pligt betracht. Beschouw met opene oogen Des waerelds onvermogen, Die recht, met al haar' smaad, en bulderend getier, Te vergelyken is by 't redenlooze dier. Haar lasteren en smaaden

Kan kwetsen, noch beschaaden: En als zy lang genoeg geboet heeft haare lust, Keert ze, ondanks haare wil, van zelve weêr tot rust. En schoon gy zaagt die baaren Van boosheid nooit bedaaren, Wat nood? zo staat gy hier gelyk met uwen Heer, Wien dus, zyn leven lang, de moedwil ging te keer. Zo treed gy in de spooren Van all' Gods uitverkooren', Die op gelyke wyz' de waereld heeft gehaat, En om hun deugd vervolgd met laster, hoon, en smaad. Stel dit in al uw poogen Gestadig u voor oogen: Zo leert gy ook, als zy, des waerelds smaad versmaân, En, spyt haar zwak gebas, uw pad recht uit te gaan. Zo leert gy slechts na deezen Dien grooten Heer te vreezen, Wiens hand, door list noch kracht te ontvlieden, of weêrstaan, Kan tef[f]ens lyf en ziel doen ten verderve gaan. Dat 's vrees, gegrond op reden: Doch vrees vol nuttigheden, Als die geduurig in 't betrachten van het goed Tot eene spoor verstrekt voor 't welbedacht gemoed. Dat 's vrees, die vrucht zal draagen, Wanneer Gods welbehaagen Zyn' dienaars, die om hem verdroegen 's waerelds hoon, Doet praalen met den glans der eeuwige eere-kroon.