Op het Iste zinnebeeld. Toen 't God behaagde, uit stof der aarde Den mens te scheppen, heeft zyn' hand Twee oogen in het hoofd geplant; Twee panden van onschatb're waarde; De bronnen van vermaak en lust; De gronden, daar, in veele zaaken, Waar van men kennis zoekt te smaaken, De waarheid allermeest op rust. Maar schoon zy met een groot vermogen Door veele zaaken weiden gaan, Noch zal een mens vergeefs bestaan Twee dingen teffens te beoogen, Die afgescheiden zyn van een: Terwyl hy opziet naar den hemel, Ontvlucht zyne oogen het gewemel Van alles wat hier is beneên. En schoon hy wenste de oogenstraalen Te deelen, dat het eene zag Naar 't geen om laag op aarde lag, En 't andere naar 's hemels zaalen, 't Waar vruchteloos gewenst, getracht, Naardien 't gezicht van beide de oogen Geduurig teffens word bewoogen Naar 't zelve wit, hen voorgebragt. O mens, van sterke zucht bevangen Naar Gods genade en hemels goed, Terwyl gy noch met uw gemoed Aan de aardse dingen vast blyft hangen, Bedenk dit stuk van groot gewigt: Want zonder vrucht is al uw poogen, Zo lang noch uw ziel haare oogen
Naar 's waerelds idelheden richt. Maar wenst ge oprecht, dat God de straalen Van zynen geest, zo ryk van glans, Uit zynen hoogen hemeltrans Op uw gemoed doe nederdaalen, Op dat uw oog eens klaarder werd', Om zyn' geheimen in te dringen, En zyne dierb're zegeningen Verkwikken uw begeerig hert, Leer, leer 't gezicht eens af te wenden Van alles wat hier lokt en vleid, En naar die zon van majesteit Eenvoudig, onverdeeld te zenden; Zo ziet gy uwen trek verzaad, Zo krygt ge uw' wens in volle maat.
Cookies on Poetry Cove