Mengeldicht.
Het stoomtuig.
Te lang genoegde 't ons, het Ros tot dienst te dwingen; Den stroom van Lucht of Nat te keeren te onzer baat: Het Vocht, door Vuur bezield, schonk zwakke Stervelingen Kracht boven aller krachten maat.
Die Kracht - dank Albion! - betemt nu de afgrondswellen, En peilloos Mijndiep cijnst der noeste menschenhand. Gedreven door zichzelv', mag de ijzren Wagen snellen, Bevracht met 's aardrijks ingewand.
Dank Albion! de Kiel komt over 't Wad gevlogen - Van zeil en riem ontbloot - getij en wind te moet. Veelvingrig Kunsttuig spint, - door d'eigen Damp bewogen, Die logge Hamers smeden doet.
Eene toelichting van dezen en de drie volgende regels is in den Bladwijzer te vinden. Gebie het, Nederland! en, zeewaart afgegleden, Ruimt slibbe en zand den weg, waar langs uw vloeden gaan. Gebie! de Plassen in zal zich uw Erf verbreeden, En waar zij golfden wiegt het graan.
't Eenzelvig spoor ten eind, dat Waan en Sleur betraden, Klom zóó 't Vernuft bergop - gewon het trans na trans, En oogstte, aan 't rijzend pad, onwelkbre lauwerbladen - WorcestersHet ruwe denkbeeld van een werktuig, door waterdamp bewogen, kwam het eerst op bij den Markies van Worcester. Eeuw ten gloriekrans.
Zóó streeft het vóórt! dat Hoog met iedre poging nader, Waar Eenvouds Godspraak in haar stillen tempel woont. Ach, werd - eer 't graf mijne asch bij dierbare asschen gader' - Volhardings eedle moed geloond!
Werd zienlijk voor mijn oog, wat nog der Toekomst duister En zwangren schoot verheelt! Werd vól de groote Dag, Wiens Ochtendschemering - wiens blijden Morgenluister Ik, met aanbiddend hopen, zag.
Cookies on Poetry Cove