Stem: Ick lyd int hert pijn onghewoon.
BEklemt, verblijt,
Op eenen tijt,
'Tschijnt teghen reden
'Tghebeurt my heden,
Bedremt subijt,
Wort desen strijt,
En onrust mede,
Van my gheleden:
Want dat ick heb bejaeght met vast betrouwen,
Maer dat my weer mishaecht,
Is wel naer wensch gheslaecht,
'Twort my onthouwen.
'Tis waer, ghy sult
Hier van de schult,
O lief! niet draghen,
Tot gheenen daghen,
Die maet vervult
Was met ghedult
In plaets van klaghen,
En dorstet vraghen
V Ouders, daert doch moet voor openbaren.
De vrees roept teghenspoet,
De hoop my weerom doet
Gheen moeyte sparen.
Waert vast, dat sy,
Als ick en ghy,
De saeck verstonden,
En wel deurgronden,
Gheen last, druckt my,
Ist maer dat wy
Versamen konden,
In echt verbonden
Met u waerden Persoon, O lief vol eeren,
Ghy zijt mijn Heyl, mijn kroon,
V soud' ick voor mijn loon
Alleen begheren.
Wel aen, geen lock,
Sonder versock,
God wil ons gheven,
Met een te leven,
Om dan met kloeck
Beleyt den hoeck
Van hinder neven,
Te moghen streven,
De liefde dringht my voort om t'avontueren,
Of eens u Ouders woort,
Tot trootst mocht sijn ghehoort
Ter goeder uren.
Princes hoet gaet,
'Tsy goet of quaet,
Anvaert mijn herte
Na duysent Smerte,
Van des gheen smaet
My u ontraet
Gheen ramp gestarte
Oft nijders parte
Sel sulcken trouwen borst krenken van binnen
Dochter noot streng gheporst
De doot diet al bemorst
Most my verwinnen.
Reyn liefd' betoont.