Stem: Den winter kout, die ons seer quelde, &c.
NAer kintsch ontstuym en coude nachten
Als des onwetens slaep nu endt
Comt redens-strael, door Minerfs crachten
Die ons hert-ooghen 'tlicht ghewent
Genius kan,
Ons erf-lust dan
Beweghen haest, om niet zijn meer alleen:
Maer wijst ons hier dan elcx liefs weder-een.
Dit selfde schijnt u wedervaren
Bruydegom en ghy Bruydegoms Bruyt,
'Tnieu morgen-licht gaet u verclaren
'Tgoet, quaet, wat Hy en Sy beduyt,
'Tis dagh en tijt,
Siet u Gevrydt
Is willigh, om u voor gheschrey
Te maken, vreuchdigh nu in desen Mey.
Dus nae der Goden wil ghewillich
V tot den Priester Ceres voeght,
Verclaert hem u gheschil onschilligh:
Dat u de liefde bey ghenoecht,
Hy sal u trou,
Als man en Vrou
Een offerhande toonen onghegalt,
Voor u aen Iuno die heur wel ghevalt.
Met beden dat u mocht beclijven
Gheluck, en salighe vreedsaemheyt,
Amen, Ey latet daer by blijven:
En hoort eens wat den Bruyd'gom seyt:
Dat spijs en dranck,
Ghy neemt in danck,
Tot dat den dagh wijckt vanden moorschen nacht:
Want meerder vreucht den Bruyd'gom dan verwacht.