Stem: Nereo schoonste van u bueren,
CVpido zijn dit van u krachten Die ick met onrust kennen leer T'hart brant, eylaes! in mijn ghedachten, Crijgen heur wensch, ick nimmermeer.
De trage vrees die hout my tegen Van een die in mijn zinnen speelt, Nochtans ben ick geheel genegen Tot dit reyn suyver maechden beelt.
Pigmalion leert my u bede, Op dat mijn beelt doch oock vercrijcht Levende jonst, soo houd ick mede T'leven dat anders my ontsijcht.
Want heur bevallick eerbaer wesen Is doch alleen mijn zonnen-licht, Maer derf ick dees reyn maecht gepresen, Ick derf mijn hert, en oochs-gesicht
In Schoonheyt niemant heurs gelijcke In maet, van praet en heus gelaet, Pandora selfs moet voor heur wijcken, Weeck maer den raet // die my versmaet.
Ghy Wissen-schut die wel keunt treffen De Goden selfs, in meerder schijn,
Treft heur, als my heur wensch sal effen Met mijnen wensch wel eenigh zijn,:
Vermogend' wicht keunt ghy verneren De Goden tot de mensche slecht? Wilt dees Godin doch oock moveren Tot my heur trou Dienaer oprecht
Cant recht in afgonst heel verveeren, My dunckt dat my dat waer geschiet, Als trouwe Liefd' onwaert most keeren, Venus Godin gedoocht dit niet.
Onwaert te zijn door cleyn vermogen Beelt my de vrees gestadich in, Heb ick dan met Icaer gevlogen. Te hooch, ey lief, dat doet de min.
Princes gheen loon naer uwe waerde En weet ick, maer ick wensch u dit, Dat ghyt maer wout in danck aenvaerde Mijn oprecht hart dat ghy besit.
EYNDE.
Reyn liefd' betoont.
Cookies on Poetry Cove