Stem: Onlanghs vroech int Morgen-root, &c.
INt soetste vanden Somer-tijt, Op 'langhste vande daghen, Als Phoebus gulde waghen Byna des Hemels cloot omrijt, En dat de groene haghen Meest witte bloemtjes draghen: Doe was ick beraen,
Om heel vroech op te staen, En nae buyten te gaen, Dat ick heb ghedaen: Om op de ruyme baen, 'tBenaeut ghepeyns te jaghen. Soo haest en was ick niet op gangh: Ick sagh Aurora wijcken, En 'tgroote licht uyt kijcken, Het vlugh ghevoghelt was al langh Elck aen syn soet Musijcken, Soo't aen 'tghehoor mocht blijcken: Ick gingh eenen keer, Ick en weet niet hoe veer, Hoe wel niet te seer, Ick en mocht schier niet meer, Ick meende daer ter neer In onmacht te beswijcken.
Onder eene groene Lint Gingh ick my neder vellen, En om te rusten stellen, Doe soele sachte suyje wint Met soet ruysighe quellen, Scheen al het loof te tellen, En dees suyselingh // socht, My in duyselingh // brocht, Iae veel eer als ick docht, Ick in sluymeringh rocht, En soo te beter mocht Den gheest hem weer versnellen.
Vermoeyt en deusich vande vaeck, 'Tlichaem wiert langhs hoe swacker, Nochtans de geest bleef wacker: 'Tscheen my tot inwendigh vermaeck,
Morpheus, als een macker Toonde my eenen acker, Daer ick sach langhs heen T'samen comen treen Een seer grof van leen, Met een net besneen, Noyt schoonder my verscheen: Noch hy, noch sy ghebracker.
Hy saccher ('tscheen) heel deftigh uyt Langh hayr en bruyn van wesen, En op zijn schouder ghepresen Droech hy een knods en leewen-huyt, Noeyt en was my voor desen Soo vremden paer ghewesen: Want sy tenger was, Fraey gheciert docht my as
Een Godin op dat pas, Daer sy saten int gras, Heeft heur een Satyr ras Met geyle lust begresen.
Naer veel ghenucht en boerterij Die sy daer bey bedreven Heeft hy zijn lief ghegheven Sijn Leeuwen-huyt, in plaets trock hy Heur syden cleederen even, Scheurende. Van mijn leven Noyt drolligher slach, Als my docht dat ick sach Daer ick sluymerigh lagh. En naer liefdigh verdragh, Alsmen wel dencken mach, Vielens' in slaep daer neven.
Den avont die viel op de hant, Den Satyr bot van treecken Met minnen-lust ontsteecken. Hy quam vast voelen lancx de cant, En hy heeft sonder spreecken Aent Leeuwen-vel gestreecken. Als hy voelde dit cleet, Heeft van anghst schier gesweet: Maer op hoop van gereet Synen brant ritzich heet Te blussen, is hy t'leet Soo hem docht fraey, ontweecken:
Want hy ginck al tastende voort En aen heur cleet hy knoeyde Daer hy het lijf vermoeyde, Dat hem so brandigh hadd' becoort
Eer hij't: eylaes! verhoeyde Die daer in lagh en gloeyde Die heeft hem gevat, En hy sloegh hem soo mat, Iae, zijn trony soo plat Och! hy kreet als een kat, En hier van docht my dat Ick wacker tuys my spoeyde.
Reyn liefd' betoont.
Cookies on Poetry Cove