Stem: O ongheluckighen dach, &c.
'T Ghebeurde doen ick quam Nu lest van Rotterdam, Doen wasser eenen ouwen Stam Met ons me in de schuyt, Die sey na veel dispuyt Hoe wel het quammer langhsaem uyt, Vrunden ick eynd' jou questij dra, Wil jy maer doen dat ick jou ra.
Daer sat een losse Trijn
Die sey, wat medecijn Sou dat toch wesen, leeret mijn, Gebruyckt (seyd' hy) wat ree, En oock wat liefde mee Soo raeckje tot de sachte vree: Daer op sey Tryngh, ja, keunje wat, Soo leert de Paus van Roomen dat:
Want na mijn Vaertje praet, Soo komt ons al dit quaet Van d'oorloch, hier door synen raet, Hy wenste dattet maer Eens paeys en vree weer waer, Ghelijck als over hondert jaer: De deucht hadt doen oprechter loop, En alle dingen was goe koop.
Doen sey den ouwen Man,
Nochtans men nergens an Den mensch op't sekerst kennen kan, Wt eenigh plomp gediert, Dan dat hy is verciert Met puyck van reden gemaniert: Want spraeck en sangh sonder verstant Men metter tijt een beest in plant.
Hou Bestevaer je raest, Riep Trijntje half verbaest, En wees heur handen metter haest, En oock heur voeten toen: Wel (seyse) botte bloe[n] Is dan een beest van sulck fatsoen? Wel Dochter (seyd') hy met verlof, Dan Aep heyt oock 'tfatsoen daer of.
Veel dinghen gheven schijn Van datse niet en zijn, Som water is soo klaer as wijn, Soo noemtmen die een beest, Die op het aldermeest Als vreemt veraerden van den geest: Een uyl die soeckt den swarten nacht, Die oock die redens licht veracht. En naer het quaet onwaert Dat vanden mensch uyt vaert, Gelijckman hem een beest van aert Alst soo te beuren plecht: Gelijck die man daer seght, Soo weet ick wel een beest oprecht, Die meent dat hy met een ooch siet Dat noyt sen leven is geschiet. Toch dat is niet een sier:
Maer noch is sijn mannier, Wanneer hy heeft gheweest te bier, Soo sel hy schant en smaet Na roepen, dien hy haet, Al waert oock op de volle straet, Luy die verstant, ja deucht en eer Hebben, als hy wel tienmael meer.
Is hy niet wel gheplaecht, Dat duncktme dient ghevraecht Die dat van sulcken bloet verdraecht? B. Ia maer een goet verstant, Ontsiende sont en schant Die sal seer veel verdragen: want Men seyt, van Esel oft van Bock Komt selden eer oft groot ghelock.
Reyn liefd' betoont.
Cookies on Poetry Cove