De Verbondsverplichting en volle overgifte aan Jesus: Of Het aan Jesus gegeven Ja woord. LXXXI Lied.
1 Verlicht my Heer myn Licht! Myn toestand is verborgen, Voor myn bezwaard gezicht, Ik merk het echter ras, Ik ben niet
die ik was; Doch 'k voel, dat myn gemoed Noch beeter weezen moet. 2 Ik was wel eer gerust, En leefde zonder zorgen; Doch nu ben ik bewust Van zon- den schuld en last, En zit dus raadloos vast: 't Geen vreugde gaf aan 't hart, Baard my thans bittre smart. 3 Geen tydelyk gemis Doet my angstvallig klagen: Geen dierbre hartvriend is (Myns vetens) my ontrukt; 'K word door geen
mensch verdrukt: Myn vleesch geniet zyn rust, Gezondheid, vreed', en lust. 4 Het is een ziele strydt En pyn, die ik moet dragen, Die merg en been door- snydt: Dit 's d'oorzaak van myn leed, Dat ik niet zeker weet, Ofik wel Christus kenn', En waarlyk in Hem ben. 5 Zy zyn juist in der daad Geen Christ- nen, die dus heeten: Het Christendom bestaat, (Dit ben ik wel bewust) Daar in,
dat m' eigen lust, Oprecht verlochend heeft, En niet zich zelven leeft. 6 Hy is met ydlen schyn En zelvsbedrog bezeten, Die 't denkt een blyk te zyn, Dat men geloovig zy, Als m' is van gruw'- len vry, Daar zelfs een heiden 't kwaad Uit vrees voor schande haat. 7 Hy neemt recht Christus aan, Die zon- der vast te hangen Aan eige Kracht, dien waan Van 't vleesch verwerpt, zyn raad,
Goed, Eer, ja 't al verlaat En zegt, Gy Je- sus zyt Myn licht, dat my verblyd. 8 Dus spreekt het waar geloof: Dit zal 't altyd verlangen: O Jesus my ontroof Den vyand, zyt myn Schild, En voerd my, zoo Gy wilt: Ik hoor aan u geheel: Blyf Gy myn heil en deel! 9 Die dit niet hartlyk zoekt, Gelooft ook niet waarachtig; Hy blyft by God ver- vloekt; Zyn hoop rust slegts op zand, En
houdt op 't laatst geen stand: 't Geloov heeft nergens grond, Dan in 't Genâ- verbond. 10 Dit, vrees ik, mangelt my: Myn drift is niet zoo krachtig, Dat die gansch tot U zy: Ik ben noch niet geheel Een Christen, wyl 'k te veel De waereld dien' en meer Myn lust zoek, dan Uw Eer. 11 Myn Ziel! ai staak Uw klacht. Ik moet het immers wagen, Wyl 'k eer geen
rust verwagt. Verwerp gansch d'aardsche weeld En wat het vleesch ook streelt: Neem Christus Jesus aan, Dan is de zaak gedaan. 12 O Aardworm! zoekt G' U niet Dien Koning op te dragen, Die al het heil ge- biedt? Hy 's algenoegzaam ryk, Ja alles te gelyk: Meer dan Uw hart ooit dacht, Heeft Hy in Zyne magt. 13 Als alles zal vergaan, Dat aard en lucht doet blyven, Dan zal Hy vast bestaan. Zyn
Wezen sterft niet af: De Godheid kent geen graf: Dien God in gunste kent, Diens welstand heeft geen end'! 14 Maar die het vreêverdrag Hier weigerd t' onderschryven, Blyft eeuwig in geklach, Ver van den Hemeltroon, Omringd met straf' en hoon: Of schoon hy, in dat wee, Vergiet een traanen Zee. 15 O wenschlyk Heilverbond, 't Geen 't ja woord ons doet geven! Zeg nu, myn
hart en mond, Ja Jesus! ja myn Heer! Ik geef U 't al, myn eer, Myn Geest myn lyf myn bloed, Myn wensch, myn huis, myn goed! 16 Doe, wat Gy wilt met my, Als ik, myn gansche leven, Uw Naam ter Eere zy Een vat ter Heerlykheid, In Uwe Gunst bereid, Geheiligt meer en meer: Dan is het wel, o Heer!
Cookies on Poetry Cove