XIX. Lied. Voize Psalm XXXVI.
1. God lof, de tyd reeds lang verbeid, 't Begin van onze Zaligheid En redding is gekomen: Des Vaders eeuwig eenig Kind, Die met het Menschdom zich verbindt, Heeft 't vleesch nu aangenomen. In Bethlehem, in Davids Stad Is hy, gelyk reeds Micha hadt Voorzegt, als Mensch geboren. Ogroot geluk! was dit niet waar, Het gantsche Mensdom
ging te gaar ln eeuwigheid verlooren. 2 Zyn groot gebrek, Zyn arm bestaan, Brengt ons den grootsten rykdom aan: In Hem zyn wy geborgen. Had Adam ons gebragt in nood, En door zyn schuld van heil ontblood, Die Borg wil voor ons zorgen. Beschouw Zyn slechte windels niet, Of 't dwaas vernuft zich daar aan stiet, Die d'Uit- verkoornen teeder Bemind, de Heerscher van 't heelal, Die Held, ligt in een beesten-
stal, En in een Kribbe neder. 3 Ja Hy die is des Vaders Woord, De Hooge God wien 't Al behoord, Op Wien wy vast vertrouwen: Kom, gantsche Wae- reld, kom hier by, Hier kund gy, dat God gunstig zy En vol genaad', aanschouwen. Zyt welkom Driemaal waarde Gast, Zyt wel- kom Drager van myn last, Myn Licht, myn Troost, myn Leeven; Wat zal ik Hooge Majesteit, Myn zalig deel uit
dankbaarheid, Voor U ten offer geeven. 4 'k Geef U my zelven, neem my aan, Wil deeze gift, toch niet versmaan: Kan ik iets anders geven? Gy, die 't heeläl hebt voort- gebragt, 't Geringe offer niet veracht O Springbron van myn leeven. Dat Gy dan aan myn Ziel verschynn', Laat zy U Heer een rustplaats zyn, Kom tot my Hemel- koning, Roei uit myn hart all' ydelheid, Ik heb het, door Uw Geest, bereid U tot een
heilge woning.
Cookies on Poetry Cove