De zyne dagen tellende.
CXLI Lied
Voize Lied CXL.
1 Hoe ylt de mensch, met vlugge
schreên, Naar een ontzachlyk eeuwig heen!
Hoe weinig denkt men aan dien stond,
Uit 's Harte grond! Hoe zwygt hier van
de traage mond!
2 Het leven is, gelyk een droom, Als 't
schim van eenen snellen stroom, Dat slegts
een oogenblik bestaat, En straks vergaat:
Elk uur vertoond dit met de daad.
3 Maar Gy myn God! 'k betrouw altyd
Op U, Gy blyft Die, Die Gy zyt: Al stort
dan berg en heuvel in, 't Is my gewin,
Zoo 'k slegts blyv' smaken Jesus min.
4 Ach! onderwys m', o's Hoogsten Zoon!
Zoo lang 'k in deeze hutten woon: Geef
dat 'k myn dagen tellen meer Moog wa-
ken Heer! Lang voor myn doodsnik, ster-
ven leer'!
5 Wat baat de waereld, in dien nood,
Haar eer, haar rykdom in den dood? Gy
hebt o mensch! in schaduw lust: Word
dies bewust, Of nimmer smaakt Gy waa-
re rust.
6 Weg ydelheid! der dwazen vreugd!
Het hoogste Goed is myn geneugt, 't Geen
ik begeer is dat alleen, 't Gaat niet weer heen:
Heer! trek myn hart hier van beneên.
7 Wat vreugd zal 't zyn, als U myn oog
Zal zien voor Uwen Troon, om hoog?
Leer m' ondertusschen Heer! dat ik, Elk
ogenblik, My zelv', om U te zoe-
ken, schikk'.