F. Verloochening van eige wysheid.
CXVII Lied.
Voize Lied LXXI.
1 Weg met waan en ydelheden, Daar
de waereld roem op draagt, Dat my van
Hem af doet treden, Aan wien 't nedrig
hart behaagt, Nimmer in zyn magt vol-
prezen, Onbevatbaar in zyn Wezen.
2 Wat my, zeg ik, niet kan voeren tot den
Allerhoogsten Heer, zal myn lust voortaan
niet roeren, Enkel vuilnis is 't, niet meer.
Dit is wysheid, hoog te schatten, Dat
my Jesus doet bevatten.
3 Vraagt Gy, wat het toch moog wezen,
Dat myn hart zoo zeer begeert? 't Is, wan-
neer men God mag vreezen En den groo-
ten Schepper eert: Dit 's de wysheid, dit
is 't leven, Hemelburgeren gegeven.
4 't Kwaad te myden, 't goed te zoeken,
Jagen naar Godzaligheid, 's Waerelds ydel-
heen te vloeken En al, wat eens van ons
scheid: Dit is wysheid, dat zyn gaven,
Die en ziel en lichaam laven.
5 Wilt Gy dit nu niet gelooven, O Gy
valsch beroemde kunst? Wis! Gy wordt,
als stof verstoven: Waar? waar blyft dan
menschen gunst? Ach hoe ras is 't al ver-
slonden, Dat wy niet op Christus gronden!