Bid-lied Voor den nood van Gods Kerke. VII. Lied. Voize Psalm XLII.
Sion zegt ik ben verlaaten, God vergeet my in 't geheel: In myn droefheid zonder maa- te, Neemt Hy niet het minste deel! Maar, waar vond men ooit een Vrouw, Die haar eigen Vrucht niet zou Koestrend vatten in haar ar- men, En zich over 't wicht erbarmen. 2. Schoon men 't Moederlyke harte Zagh verhard gelyk een steen, Dat zy 't Kind in
nood en smarte, Gantsch ontaart wierp van zich heen; Ik vergeete nochtans niet 't Geen myn Vadertrouw gebied, Gy zyt in myn hart gebleeven, Gy zyt in myn hand ge- schreeven. 3 Dus Heer wilt gy tot ons spreeken, Dit, dit is Uw eige taal, Die Gy nimmer zult ver- breeken, Uwe trouw kent perk noch paal: Daarom hoor ook nu, ô Heer! Zie hoe ramp en nood vermeer; Zie hoe men Uw kleene
Kudde Telkens heen en weder schudde. 4 Veelerhande hinderpaalen: Zet men tegen reine Leer, En om and'ren te doen dwaalen, Stelt men list en kracht te weer; 's Heeren vrees word niet geacht, Daar alleen word naar getracht, Hoe men zynes harten vonden Mag vervult zien, schoon door Zonden. 5 Geen meedoogen, geen erbarmen Is 'er daar het Oorlog woedt; Men berooft en kwelt den Armen, Die geen hulp of steun ontmoet,
Men vernielt en neemt geheel, 't Laatste van zyn soober deel, Eeven of Godt uit den Hoo- gen, Zulks niet zagh met alziend' oogen. 6 'Er zyn ook veel vroome harten, Die in druk en kommer zyn; In veel ziektens en in smar- ten, In aanvegting nood en pyn; Die ontvan- gen tot hun Loon, Haat en nyd, en spot en hoon, Als zy niet in booze zaaken Zich gelyk der waereld maaken. 7 Zie hen aan, verhoor hen Heere, Die daar
zuchten brengen voort. Ach dat d'oefning Uwer Leere Overal zy ongestoort. Dat niet d'een den and'ren haat; Dat m'Uw waarheid nooit verlaat: Doe ons allen daar naar streeven, Om oprecht en vroom te leeven. 8 Maak den Magtigen der Aarde Toch ge- neegen tot den vreê, Dat elk Vorst dien ras aanvaarde, Boei het Krygszwaart in de scheê; Dat geweert zy overal Perssing, kwelling, ongeval; Laat den Armen, in gebeden, Voor
Magten tot God treeden. 9 Die in nood in droefheid leeven, Staag be- zogt door moeit' en stryd, Wil hen d'over- winning geeven; Dat zy wagten op Uw tydt: Vader staa hen gunstig by, Dat Uw Sion juychend zy, Tot wy in den Hemel booven, Al te saam U eeuwig looven.
Cookies on Poetry Cove