Jarleslaget

Atle hinn mjóve sat inni Sogn – gamal han var no og graa – Haakon Grjotgardson sender h'om ord: “No skal du or Sogni gaa.”

“Enn held eg Sogn og saa Gaular”. “No lyt du fara or Sogni burt og jarl “aa Gaulom” vera, det var fader din fyre deg,

du tarv ikkje storre æra”. Til saa svarad han Atle jarl, han vart i hugen gram: “Halfdan svarte veitte meg Sogn,

eg fer ikkje burt med skam”. “Halfdan svarte er longo daud, han bleiv aust i Røykins-vaag. Harald konung i riket raader,

og han er jarl Haakons maag. “Aa lyt eg fara or Sogni burt alt etter dessin stund, saa skal du, Hladejarl! faa det spurt,

naar du kjem sud i Atløyarsund.” Jarl Haakon skauv sine skuter i sjo – fossen um fjølene fauk – “Knarfen hev enno nebb og klør,

huff gut! det vert hauk yver hauk. “Trønder og Haaløyger! segl i topp! Fager mun verta vor ferd, Firdarne setja vi etter heime,

dei er ei slikt gaman verd.” ‒ ‒ ‒ Foro dei fort gjenom Furusund og radt framum Stavanes – der dei frøfte odden ikring,

deim møtte eit drakafjæs: “Enn held eg Sogn og saa Gaular”. Strauf dei sine stavutte segl, treiv til boge og brodd –

lystug vart leiken i Stavangfjorden den dagen med egg og med odd. Mildt glitrad fjorden ved morgongry, staalblank ved middag han stod –

da æftassol att-um Atløy seig, rauk han av raudom blod. Barskt var jarlarnes basketak vester paa Stavanes-vaag,

braatt braut Grjotgardson fram med brak, bleik blundrar no Haarfagres maag. Stilt laag “hinn mjove” bak Stavanesland, verjer dog veldug si øy ‒

For h'om no varleg aat Vilnesstrand, der Atle seg ætlar aa døy: Enn heldt han Sogn og saa Gaular.